Minii naizyyd

Зүрхэн дээр минь алгаа тавихад

Одооноос нэлээд хэдэн жилийн өмнө бичиж байсан энэ 4 мөртүүдээ эргээд уншиж суусан чинь нэг л гэгээлэг ч юм шиг, сайхан байжээ хө. Бас үюутан ахуйдаа бичиж байсан тэмдэглэл энэ тэрээ шивж дуусгаад блогдоо тавинаав Ер нь хүний амьдралын алтан агшин, үнэт дурсамж тэр үед тохиодог юм шигээ.


Яаруу сэтгэл минь чамайг нэхэхийн хэрээр
Яагаад учирсанаа ойлгож чадахгүй тэнүүчлэнэ
Чамайг олохгүй зүрх бүхний үүдийг татаад
Чанга дуугаар намайг хайрлаач гэж хэлчихмээр.

Гунигтай харцны нулимс эгшээж
Зүрхэн дээр минь алгаа тавихад
Өнчин зүрх өрцөндөө гэрэлтэж
Өөдрөг бүхэнд тэмүүлэх болсон, аялгуу минь

Тогтуун байсан нууранд чулуу хаясан жаалыг
Тогтоож чадалгүй эрэг нурсанч
Орчлон хорвоод буцааж болдоггүй
Оргилуун сэтгэлээр аргадаж хайрлая.

Зөөлөн алхсаар, чимээгүйхэн мишээсээр
Зүрхэнд минь чи ирсэн
Зөрөөд өнгөрсөн, зүүдэнд учирсан
Би мартаагүй.
Сэтгэл эзгүйрчихээд, чамайг алдчихаад
Сэмхэн гунигласан
Сэтгэлд хоногштол, зүрх уяртал
Чи мишээсэн
Би мартаагүй.

Зүгээр л би таныг хайрласан юм.
Зүггүйхэн зүрх минь таньд дурлачихсан юм.
Зүүдэнд дандаа үзэгдэх таныг ялдамхан инээмсэглэл
Зүүн хацарт тань үүсэх бяцхан хонхорхойд дурласан юм.

Миний мэдэх намар

nadad mash ih taalagdlaa.
Харсаар байтал зуны сарууд яг дэргэдүүр минь өнгөрч
Хачин уйтгартай ч нэг л танил шаргал өдрүүд ээлжилнэ
Навчис, шувууд, дурлалууд надаас холдоод явахын цагт
Намрын бороо зуных шиг шивэрч сэтгэл үймүүлэх нь юу вэ

Чиний тухай бодлуудыг минь намрын салхи холоо хийсгэж
Чийглэг зөөлөн уруулын хээ навчтай цуг хатчихсан байна
Амрагийн сэтгэл шувуу шиг үргэж би намар шиг гунихын цагт
Арван сар гэдэг надад амьдрал шиг урт санагдаж байна

Инээлдэж байсан цэцэгс толгой гудайх нь үхэл шиг
Илүүдэж байсан дурлалуудаас нэг ч үгүй, цэцэгс шиг
Яг далайн давалгаа шиг шүлгэнд минь хүртэл гуниг шингэчхэж
Ямар их уйтгар вэ намар минь чамайг би өрөвднөм


http://www.zaya13.blogspot.com/

Эмээтэйгээ байхдаа баян байсан

Зуны сэрүүхэн энэ өдөр зам даган алхаж явахдаа бурхан болсон эмээгээ саналаа. Сэтгэл минь өөрийн эрхгүй шаналж, нүдийг минь нулимс бүрхээд ирэв. Үүнийг бичээд сууж байхад ч ялгаагүй зүрх минь өвдөж, би ямар их уйлж байна гээч. Хайртай эмээгээ ахиад харахгүй, халуухан өвөрт нь тэврүүлэхгүй, духан дээр минь ахиад үнэрлэхгүй, нууцаа дэлгэн ярихгүй гэж бодохоор ганцаардаж байна. Тийм ээ, эмээтэйгээ ахиад бид ууланд гарч боргоцой түүхгүй, сэтгэлээ шингээсэн хийцтэй цайг нь уухгүй, шулуун шударга сургаалийг нь сонсохгүй. Тэгэж бодохоор энэ хорвоог, хүний амьдралыг би үзэн ядаж байна. Хайртай хүмүүсийг минь аваад явчихдаг өөдгүй энэ амьдралд дургүй минь хүрч байна.
Сэвэлзсэн салхинд алхаж явахдаа би ийн бодсоор явсан. Худал хуурмаг дүүрсэн хүний энэ орчлонд эмээ минь үгүй болохоор би маш их ганцаардаж байна. Эмээтэйгээ байхдаа бид сэтгэлээрээ баян байсан. Гэтэл тэр орон зай одоо бидэнд үгүйлэгдээд байна. Цээжин дотроо гараа хийгээд базаад авмаар санагдаад байх юм. Тэнд юу болж байгааг надаас өөр хүн мэдэх гэж үү.