Одооноос нэлээд хэдэн жилийн өмнө бичиж байсан энэ 4 мөртүүдээ эргээд уншиж суусан чинь нэг л гэгээлэг ч юм шиг, сайхан байжээ хө. Бас үюутан ахуйдаа бичиж байсан тэмдэглэл энэ тэрээ шивж дуусгаад блогдоо тавинаав Ер нь хүний амьдралын алтан агшин, үнэт дурсамж тэр үед тохиодог юм шигээ.
Яаруу сэтгэл минь чамайг нэхэхийн хэрээр
Яагаад учирсанаа ойлгож чадахгүй тэнүүчлэнэ
Чамайг олохгүй зүрх бүхний үүдийг татаад
Чанга дуугаар намайг хайрлаач гэж хэлчихмээр.
Гунигтай харцны нулимс эгшээж
Зүрхэн дээр минь алгаа тавихад
Өнчин зүрх өрцөндөө гэрэлтэж
Өөдрөг бүхэнд тэмүүлэх болсон, аялгуу минь
Тогтуун байсан нууранд чулуу хаясан жаалыг
Тогтоож чадалгүй эрэг нурсанч
Орчлон хорвоод буцааж болдоггүй
Оргилуун сэтгэлээр аргадаж хайрлая.
Зөөлөн алхсаар, чимээгүйхэн мишээсээр
Зүрхэнд минь чи ирсэн
Зөрөөд өнгөрсөн, зүүдэнд учирсан
Би мартаагүй.
Сэтгэл эзгүйрчихээд, чамайг алдчихаад
Сэмхэн гунигласан
Сэтгэлд хоногштол, зүрх уяртал
Чи мишээсэн
Би мартаагүй.
Зүгээр л би таныг хайрласан юм.
Зүггүйхэн зүрх минь таньд дурлачихсан юм.
Зүүдэнд дандаа үзэгдэх таныг ялдамхан инээмсэглэл
Зүүн хацарт тань үүсэх бяцхан хонхорхойд дурласан юм.
No comments:
Post a Comment
sainyy